نارسایی احتقانی قلب (CHF) یک بیماری است که در آن قلب توان پمپاژ خون کافی جهت تأمین نیازهای متابولیک بدن را، به دلیل تغییرات پاتولوژیک میوکارد، ندارد. سه علت اصلی CHF عبارتند از: بیماری شریان کرونری (CAD)، دیابت شیرین و هایپرتنشن. این بیماری‌ها باعث اختلال عملکردی بطنی و برون‌ده قلبی پایین می‌شوند؛ شرایطی که نهایتاً منجر به احتقان خون و خونرسانی سیستمیک ضعیف خواهد شد. CHF به دو دسته‌ی نارسایی قلب چپ (LHF) و نارسایی قلب راست (RHF) تقسیم می‌شود؛ ولی به ترکیب این دو، CHF دو بطنی (بای ونتریکولار) یا سراسری گفته می‌شود.

داروهای ضدآریتمی برای جلوگیری از آریتمی مکرر و نگه‌­داشتن ریتم سینوسی در بیماران با آریتمی­‌های قلبی به کار می‌­رود. این داروها بر اساس تأثیری که روی میوکارد قلب دارند طبقه‌بندی می‌شوند. داروهای ضدآریتمی میزان بقای بیمار با آریتمی غیر تهدید کننده­‌ی حیات را بهبود نمی‌­بخشد و حتی ممکن است که میزان مرگ و میر را هم بالا ببرد؛ مخصوصاً در بیماران با بیماری ساختمانی قلب.

پریکاردیت التهاب پریکارد است که می‌تواند حاد یا مزمن باشد. پریکاردیت حاد معمولاً به دلیل عفونت ویروسی ایجاد می‌شود؛ با این حال، تعدادی از شرایط دیگر نیز می‌توانند باعث ایجاد پاسخ التهابی در پریکارد شوند. التهاب حاد به طور معمول با تب، درد پلوریتیک قفسه سینه و فریکشن راب در سمع خود را نشان می­‌دهد. تشخیص بر اساس یافته‌های بالینی گذاشته می‌شود، اگرچه برآمدگی قطعه­‌ی ST به صورت منتشر در لیدهای ECG و یافته­‌های تصویربرداری می‌توانند مهر تأییدی بر تشخیص باشند.