هایپوگلایسمی یا افت قند خون، علل زیادی دارد، اما بیشتر در بیماران دیابتی به دلیل پیامد انسولین درمانی یا داروهای دیگر اتفاق می‌افتد. شروع علائم افت قند خون تا حد زیادی به مکانیسم‌های سازگاری فیزیولوژیکی فرد بستگی دارد، اما به طور کلی علائم در اغلب افراد وقتی که گلوکز خون به < ۷۰mg/dL برسد، شروع می‌شوند. هایپوگلیسمی با علائم اتونوم (مانند گرسنگی، تعریق، تاکی‌کاردی) و علائم نوروگلیکوپنیک (مانند گیجی، تغییرات رفتاری و خواب آلودگی) ظاهر می‌شود.

هایپرپرولاکتینمی که به افزایش تولید پرولاکتین توسط هیپوفیز قدامی اشاره دارد، از نظر فیزیولوژیک در دوران بارداری، شیردهی و دوره‌های استرس دیده می‌شود. هایپرپرولاکتینمی پاتولوژیک اغلب نتیجه آدنوم‌های هیپوفیز است. در مواردی نیز در اثر کم کاری اولیه تیروئید و  مصرف آنتاگونیست های دوپامین (متوکلوپرامید، هالوپریدول) اتفاق می‌افتد.