پنوموتوراکس وقتی شکل‌ می‌گیرد که هوا در نتیجه‌ی یک بیماری یا آسیب فیزیکی، وارد فضای پلوری شود. این اتفاق باعث از بین رفتن فشار منفی بین دو غشای پلوری شده و این پدیده‌ با کلاپس یا روی‌هم خوابیدگی نسبی یا کامل ریه همراهی خواهد داشت. پنوموتوراکس را به دو دسته‌ی کلی خودبه‌خودی یا ناشی از تروما دسته‌بندی می‌کنیم. پنوموتوراکس خودبه‌خود را به می‌توان به دو گروه اولیه (یعنی بدون بیماری زمینه‌ای) یا ثانویه (یعنی به دلیل وجود بیماری زمینه‌ای) تقسیم‌بندی کرد. هر نوع پنوموتوراکس می‌تواند به پنوموتوراکس فشارنده (tension pneumothorax) که یک شرایط خطرناک و کشنده است، تبدیل شود.

سیستم تنفسی شامل یک ناحیه‌ی هدایتی (فضای مرده آناتومیک؛ یعنی مجاری تنفسی دهان، بینی، حلق، حنجره، نای، برونش‌ها، برونشیول‌ها و برونشیول‌های انتهایی) و یک منطقه تنفسی (پارانشیم ریه؛ یعنی برونشیول‌های تنفسی، مجاری آلوئولی و کیسه‌های آلوئول). ناحیه‌ی هدایتی از بافت غیر تنفسی تشکیل شده و عبور هوا برای انجام تهویه در ناحیه‌ی تنفسی که محل تبادل O2 و CO2 می‌باشد را فراهم می کند.